Ζωολογικός κήπος Θεσσαλονίκης


Αν περιηγηθεί κανείς στην ιστοσελίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης, στο κομμάτι που αναφέρεται στον ζωολογικό κήπο, διαπιστώνει την προσπάθεια που καταβάλουν οι αρμόδιοι για να μας διαβεβαιώσουν ότι τα ζώα φιλοξενούνται «στο φυσικό τους περιβάλλον». Αυτός ο ισχυρισμός, πέρα από τις ποικίλες αντιρρήσεις που μπορεί να προκαλέσει –όπως παραδείγματος χάριν ότι είναι τουλάχιστον άστοχο να αποκαλούμε «φυσικό» τον χώρο που κρατά ζώα σε αιχμαλωσία–  θα καταρριφθεί σίγουρα αν επιχειρήσουμε μια επίσκεψη στον ζωολογικό κήπο.
Συγκεκριμένα, περπατώντας στα μονοπάτια που έχουν δημιουργηθεί για τους επισκέπτες, μπορεί κανείς να υποθέσει ότι οι περισσότεροι εκπρόσωποι της ελληνικής πανίδας ζουν σε τσιμεντένια εδάφη χωρίς κάλυψη από φυτά ή ότι οι αρκούδες και οι αγέλες των λύκων έχουν ως ζωτικό τους χώρο εκτάσεις μερικών μέτρων – τσιμεντένιες και αυτές. Οι υπεύθυνοι του ζωολογικού κήπου μπορούν να σε διαβεβαιώσουν, μιας και είναι διαθέσιμοι να παρέχουν κάθε πληροφορία ανά πάσα στιγμή, ότι τα ζώα έχουν χάσει την χωροκρατική τους συμπεριφορά μαζί με όλα τα υπόλοιπα άγρια ένστικτά τους και για αυτό δεν υπάρχει πρόβλημα που ζουν σε τόσο μικρές εκτάσεις, την ίδια στιγμή μάλιστα που, από πίσω σου, δύο αρσενικά ελάφια μονομαχούν με εμφανώς άγριες διαθέσεις. Φυσικά, ο χώρος διατίθεται για εκπαιδευτικές επισκέψεις αφού βρίθει από πινακίδες με πληροφορίες για τα ζώα. Σκοπός του άλλωστε είναι να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει τους επισκέπτες σχετικά με την ελληνική πανίδα και χλωρίδα, με μια μικρή αστοχία όμως, καθώς από την τελευταία δεν υπάρχει ούτε ίχνος.
Ακόμα και αν παραδεχτούμε ότι ορισμένοι ζωολογικοί κήποι ανά τον κόσμο καλώς υπάρχουν, όταν λειτουργούν υπό συγκεκριμένες και πολύ αυστηρές προδιαγραφές, δίνοντας καταφύγιο σε τραυματισμένα ζώα ή σε ζώα που δεν μπορούν να επανενταχθούν στο πραγματικό φυσικό τους περιβάλλον και οι οποίοι επιτελούν πραγματικό έργο ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του κοινού, ο ζωολογικός κήπος της Θεσσαλονίκης σε καμία περίπτωση δεν είναι ένας από αυτούς. Αυτό συμβαίνει κατ’αρχάς γιατί τα ζώα διαβιούν σε άθλιες συνθήκες, κάτι που έχει επιπτώσεις στην υγεία τους. Ενδεικτικά, έχουν αναφερθεί κατάγματα των αρκούδων που φιλοξενούνται λόγω του ότι πατούν συνέχεια επάνω σε τσιμέντο. Επιπλέον, οι χώροι είναι πολύ μικροί, με αποτέλεσμα τα αρσενικά που κρατούνται μαζί να μάχονται καθημερινά για την επικράτησή τους. Τέλος, δεν υπάρχει καμία πραγματική επαφή των επισκεπτών με τα ζώα, αφού οι υπάλληλοι είναι άφαντοι. Έτσι ο επισκέπτης όχι μόνο να δεν παίρνει πληροφορίες για τα ζώα και για το πώς πρέπει να τους συμπεριφέρεται, αλλά μάλιστα αφήνεται ανενόχλητος να φωνάζει, να χτυπάει τα σύρματα των κλουβιών και να πανικοβάλλει τα ζώα, δείχνοντας στο τετράχρονο αγοράκι του πώς πρέπει να αντιλαμβάνεται κανείς την πολύτιμη ελληνική πανίδα.
Αξίζουν… συγχαρητήρια στον Δήμο Θεσσαλονίκης που έφτιαξε αυτό τον υπέροχο χώρο. Και σε εμάς που το ανεχόμαστε…


της Μαριανίνας Ρακκά, Ρήξη φύλλο 65

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s