Προτάσεις για…θέατρο!

 

Πόσο απέχει μια ταινία με θέμα την κατοχή από τη σημερινή πραγματικότητα; Καθόλου. Το συνειδητοποιούμε βλέποντας την παράσταση «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», μια έξυπνη επιλογή του ΚΘΒΕ σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα, που μας αναγκάζει θέλοντας και μη να κάνουμε τους συνειρμούς και να αναλύσουμε τη σημειολογία σε πραγματικούς χρόνους. Μια καλή μεταφορά της ταινίας του ΄60 στο σανίδι, η οποία θα μας προσφέρει στιγμές γέλιου, που τόσο έχουμε ανάγκη.


Όσοι δεν είδατε το «Κόκκινο» στο θέατρο Αυλαία με το Σταμάτη Φασουλή στον ρόλο του Ρόθκο (μεγάλος αμερικανός ζωγράφος του 20ου αιώνα) και το Μανώλη Παντελιδάκη στο ρόλο του βοηθού , χάσατε μια από τις καλύτερες παραστάσεις της πόλης μας. Ένα παιχνίδισμα ανάμεσα στο κόκκινο και το μαύρο, το συναίσθημα και τη λογική , την τέχνη και την εξαγοράς της, άλλα και άλλα πολλά….Ένα κείμενο πραγματικό υπέροχο του John Logan , το οποίο αποδίδεται επάξια από τους πρωταγωνιστές , ένα κείμενο τόσο πλούσιο σε νοήματα, που σίγουρα θα σου δημιουργήσει την επιθυμία να το ξαναδείς.
Ας μην ξεχάσουμε επίσης τη «Μαντάμ Σουσού» σε σκηνοθεσία Γιώργου Αρμένη, με τη Φωτεινή Μπαξεβάνη στον ομώνυμο ρόλο ( εγώ όμως θα το ομολογήσω ότι την απόλαυσα περισσότερο στη «Λωξάνδρα» ) και τον καταπληκτικό  Κώστα Σαντά, στο ρόλο του Παναγιωτάκη, ο οποίος όπως πάντα βάζει το δικό του στίγμα και μας προσφέρει άφθονες στιγμές γέλιου αλλά και περίσκεψης για το πώς κατάντησαν αυτόν το τόπο οι κάθε είδους «σουσούδες» της πολιτικής μας σκηνής.
Αν το γέλιο είναι το ζητούμενο, σίγουρα θα απολαύσατε το «Οξυγόνο».Μια πραγματεία πάνω στις σχέσεις των δύο φύλων μ’ ένα Γεράσιμο Σκιαδαρέση να αλλάζει ρόλους πάνω στη σκηνή με μεγάλη ευκολία, προσπαθώντας να απαντήσει στο αιώνιο ερώτημα «μα, τι θέλουν τέλος πάντων οι γυναίκες».Άραγε το ανακαλύπτει; Η απάντηση δόθηκε στη σκηνή του θεάτρου «Αριστοτέλειον» Θεσσαλονίκης.
Αλεξίου και Γαλάνη στο «μέγαρο μουσικής» Θεσσαλονίκης. Καταξιωμένες και αξιόλογες τραγουδίστριες με μια πορεία ποιοτική στο τραγούδι.
Σε ερώτηση όμως της εφημερίδας μας για το πώς απαντούν στην κρίση, η απάντηση τους δεν μας ικανοποίησε, περιμέναμε περισσότερα.
«Απαντήσαμε όλα αυτά τα χρόνια μέσα από τη δουλειά μας και τις επιλογές μας και θα το διαπιστώσουν οι πολίτες, παρακολουθώντας και αυτήν την παράσταση»
Αλλά με 50, 30 ευρώ εισιτήριο σε περίοδο φτώχειας των ελλήνων, κυρίες μου, μόνον «οι ελίτ» της πόλης, μπορούν να την παρακολουθήσουν.

Ζωή Καϊκα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s